به کارگیری ظرفیت انگیزشی معصومیتهای کودکانه در شعر با تاملی در کودک قرن و الطفل

در همه ادبیات، در معصومیتهای کودکانه ظرفیت انگیزشی شگرفی وجود دارد که در بیان دردهای انسانی به خلق هنر و گسترش آن کمک کند، این ویژگی از یک سو خلاقیت هنری نویسنده را افزایش میدهد و از سوی دیگر عاطفه مخاطب را تحریک و تسخیر خود مینماید. طاهره صفارزاده و صلاح عبدالصبور شاعر معاصر مصری، هر دو در کودک سروده هایی این ظرفیت انگیزشی را با هنرمندی به کار گرفته اند. مقاله حاضر، با بررسی این موضوع کوشیده به این پرسش پاسخ گوید که هر کدام از دو شاعر چگونه از ظرفیتهای عاطفی معصومیتهای کودکانه در طرح و توصیف دغدغه های انسانی خود استفاده نموده اند. نتایج مطالعه نشان میدهد که هر دو شاعر و هر کدام از زاویه ای ویژه با الهام از این ظرفیت مضمونی عاطفی و تاثیر گذار ساخته اند. صفار زاده در «کودک قرن» به منزله یک منتقد اجتماعی با زبانی گزنده درباره اوضاع نابسامان اجتماع، فساد و اشرافیت حاکم بر آن با کودکی بینوا همنوا شده است و صلاح عبد الصبور نیز از منظری دیگر و با بیانی رمزی از مرگ یک کودک به عنوان نمادی از یک عشق نافرجام سخن گفته است. این سروده ها هر چند به ظاهر از کودکان سخن گفته اند اما با استفاده از معصومیتهای کودکانه و قدرت انگیزشی آن به شعر لطافت و ماندگاری بخشیده اند.